โคซากะ โจ ที่ต้องมาเจอกับ ทามูระ นางิสะ ที่จู่ๆเข้ามาขอให้โจช่วยปกป้องเธอจากบุคคลที่ใช้ชื่อว่า ไรเดอร์ทะลุมิติ ซึ่งในตอนแรกก็ยังงงๆว่ามันเรื่องอะไรกัน จนกระทั่งมีคนลึกลับโผล่ออกมาฆ่า นางิสะ ต่อหน้าต่อตา โจจึงได้รู้ในทันทีว่านี่คือเกมไล่ล่าที่เค้าต้องทำหน้าที่ปกป้องนางิสะจากฆาตกรที่มีพลังเหนือธรรมชาติคนนี้

เป็นพล็อตแนวลูปเวลาครับ มีฆาตรกรคอยตามฆ่านางเอก ถ้านางิสะตายก็จะทำให้เกิดการวนลูปใหม่ไปเรื่อยๆ เป็นเป้าหมายของพระเอกที่ต้องช่วยนางิสะให้พ้นจากเงื้อมมือคนร้ายจนหมดอาทิตย์ พร้อมๆกับพยายามคลี่คลายที่มาที่ไปของเหตุการณ์ประหลาดนี้ไปพร้อมๆกัน

เอาจริงๆคือมันไม่เชิงเป็นแนวที่ต้องเอาตัวรอดชิงไหวชิงพริบกันหรอกครับเนื้อเรื่องส่วนใหญ่มันออกไปทางวนอยู่ในมือคนร้ายว่าจะเอายังไง ทั้งๆที่ถือไพ่เหนือกว่ามากแต่ไม่ยอมฆ่าซักที ทั้งการออกกฏใหม่ๆ การสร้างลูป การให้มีคนมาร่วมมากขึ้น เหมือนกับไล่ต้อนพวกพระเอกเอาสนุกแต่ปากก็บ่นว่าเบื่อ จะฆ่าหรือจะปล่อยให้รอด ขึ้นกับอารมณ์(หรือปากกาคนเขียน)ล้วนๆ มันเลยดูไม่ค่อยจริงจัง เลี้ยงเนื้อเรื่องไปเรื่อยๆ ไม่ยอมเข้าประเด็นซักทีครับ

ส่วนสิ่งที่น่าติดตามของเรื่องก็คือตัวปริศนานั่นล่ะ ปมเรื่องที่มาที่ไประหว่างคนร้าย พระเอก นางเอก คือใคร เกี่ยวข้องกันยังไง ทำไมต้องมาไล่ฆ่ากันด้วยวิธีลำบากๆ แล้วจะหยุดลูปได้ไง จะต้องเสียสละใครมั้ย? ยิ่งในตอนหลังๆที่เริ่มเผยอะไรมาหลายๆอย่างมาเรื่อยๆ ยิ่งคิดตามยิ่งสนุกครับตัวนางเอกก็น่าสงสารมากๆ คือตามเรื่องเธอตายมาจนนับไม่ถ้วน เลยเหมือนตัวละครที่ Mind Break ไปแล้ว แถมสไตล์การวาดก็วาดดูเหม่อๆ นิ่งๆ พูดน้อย ในบางมุมแอบดูเหมือนเก็บกด น่าสงสารมากส่วนตัวละครอื่นๆ นี่รู้สึกลอยๆ แปลกๆ ไปหมดเลยครับ อย่างที่บอกว่าคนร้ายเอาแน่เอานอนไม่ได้ ไล่ฆ่าอยู่ดีๆก็เลิก พระเอกนี่ก็ดูไม่เหมือนจะลองใช้ประโยชน์จากลูปอะไรเลย ทั้งๆที่ทำพลาดจนคนตายเต็มไปหมดแต่กลับจะลุยต่อ ส่วนนางเอกจะฆ่าตัวตายให้ลูปมันวนมาใหม่เพื่อแก้สถานการณ์พี่แกดันเรียกว่าใจไม่สู้ – -*ยังไม่นับพวกตัวประกอบที่เหมือนออกมาเดินเรื่องแล้วก็ตายๆไปเพราะหมดความสำคัญกับเรื่องแบบง่ายๆ ทั้งๆที่มีแบ็คสตอรี่มาคอยเสริมอยู่ แต่ก็ดูมาไวไปไวจนไม่อินจริงๆ

ส่วนตัวแล้ว ถ้าไม่คิดว่ามันเป็นแนวเอาหนีตัวรอดหรือสู้กับคนร้าย แต่คิดว่าเป็นแนวลึกลับปริศนาเหนือธรรมชาติจะสนุกกว่า ฉากต่อสู้หนีตายไม่ดีแต่ก็ไม่แย่ ติดที่ว่าอารมณ์/การเคลื่อนไหวของตัวละครหลายๆอย่างมันเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาตามใจคนเขียนมากเกินไปจนไม่เนียน ทั้งเดี๋ยวก็บ้าคลั่ง เดี๋ยวก็ฮึด เดี๋ยวก็อ่อนแอ ปมเรื่องต่างๆน่าติดตาม แต่มันก็เหมือนรอเฉลยตูมเดียวในตอนท้าย รู้สึกเหมือนเขียนมาโดยคิดตอนจบได้มาก่อน แล้วค่อยๆมาด้นกลางเรื่องเอาครับ

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *