“เฟเบิ้ล” นักฆ่าชื่อดังที่มีชื่อเสียงไปทั่ววงการยากูซ่าญี่ปุ่น ไม่ว่าใครได้ยินชื่อก็ต่างหวาดกลัว แต่ว่าจู่ๆก็ถูกลูกพี่ใหญ่สั่งให้พักงานนักฆ่า แล้วไปใช้ชีวิตเป็น “คนปกติ” ในโอซาก้าสัก 1 ปี พร้อมกำชับว่า “ถ้าก่อเรื่องเมื่อไหร่เอ็งตาย”
ไอ้ฆ่าคนมันเป็นเรื่องง่าย แต่ใช้ชีวิตปกติกลับกลายเป็นเรื่องยากมากๆสำหรับมือโปรคนนี้ แล้วสุดท้ายมันจะไปรอดมั้ยนี่

จะว่าเป็นการ์ตุนแอ็คชั่น…ก็ไม่ใช่ เพราะมันไม่ได้บู๊กันขนาดนั้น จะตลกก็ไม่เชิงเพราะมันก็ไม่ได้เน้นฮา มันออกแนวชีวิตประจำวันของนักฆ่ามือโปรที่ต้องทำตัวเจี๋ยมเจี๊ยมไปวันๆ แล้วก็มีเรื่องป่วนๆตามมามากกว่า
ด้วยความที่เป็นอัจฉริยะก็ทำให้พี่แกมีนิสัยเพี้ยนๆไม่เหมือนชาวบ้าน แถมการที่คนฝีมือโคตรเทพต้องมาฝืนทำตัวธรรมดา เอาจริงๆมันเป็นพล็อตที่กวน ตลกหน้าตายใช้ได้เลยนะ อย่างฉากโดนไล่นักเลงปลายแถววิ่งไล่แล้วพี่แกต้องหนีไปแกล้งเหนื่อยไป (ด้วยการทำท่ายืดเส้นยืดสายระหว่างโดนล่า) หรือว่าใส่เสื้อยืด+บ็อกเซอร์ไปเข้าพบหัวหน้าแก๊งค์ มันเป็นอะไรที่บ้าบอคอแตกดี

แต่กับเรื่องนี้ถือว่าเสียดายมุกนี้มากๆ การนำเสนอออกมาได้ไม่ค่อยดีทั้งๆที่มุกสามารถฮาได้มากกว่านี้ ตัวภาพสวยไม่สวยอันนี้ผมยังไงก็ได้ แต่มุมมองตัวละครกับการวางช่องนั้นจืดชืดมาก วางช่องเสมอกันแทบจะทุกหน้า แบ่งช่องเท่ากันหมด กับมุมมองครึ่งตัวหน้าตรงกับหันข้างมุมเดิมๆ ทำให้ไม่รู้ว่าควรขำหรือตื่นเต้นตรงไหนดี ไอ้มุกที่ควรจะตลกมันเลยจืดสนิทซะงั้น ถือเป็นอะไรที่เห็นแล้วเซ็งมากๆครับ

ตอนเซิจดูก็ถึงกับตกใจที่ลากยาวได้ถึง 13 เล่ม และได้รางวัลของโคดันฉะปี 2017 อีก ก็ไม่รู้ว่าในระยะยาวจะมีอะไรน่าสนกว่านี้มั้ย เพราะจากสองเล่มที่อ่าน นอกจากไอเดียต้นเรื่องแล้วยังไม่มีอะไรที่รู้สึกว่าน่าสนออกมาเลยครับ

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *