ยาซากะ โทกิวะ เด็กหนุ่มธรรมดาๆที่ได้บังเอิญรู้จักกับ “เดอุส เอ็ก มาคินะ ที่ 3 ” ราชาแห่งเครื่องจักรผู้มีร่างกายเป็นหุ่นและควบคุมอุปกรณ์อิเล็คโทรนิคได้ทุกอย่าง หลังจากนั้นไม่นาน โทกิวะก็ได้รู้จักกับเพื่อนร่วมชั้นเรียนอีก 2 คน “คานาตะ” นินจาผู้ใช้วิชาดาบจัดการรับมือศัตรูจากต่างมิติ และ “ฮารูกะ” จอมเวทที่กำลังฝึกใช้เวทมนต์เพื่อรับมือกับองกรณ์ร้าย

การมาเจอกันของผู้เชี่ยวชาญศาสตร์ที่ต่างกันทั้ง 3 แขนง ได้ถูกโยงด้วยฝันแปลกๆ และหญิงสาวที่ชื่อว่าริน ทั้ง 4 จึงต้องร่วมมือกันไขปริศนาของฝันประหลาด และหญิงสาวปริศนา พร้อมกับรับมือกับศัตรูหลากหลายเพื่อปกป้องโลกไปด้วย

เป็นพล็อตที่มีเอกลักษณ์ดีครับ มีตัวเอกสามสาย ทั้งนินจาผ่ามิติ จอมเวท และหุ่นยนต์อัจฉริยะ ยำรวมอยู่ในเรื่องเดียว แล้วแบ่งตัวเอกเป็นสามกลุ่มที่มีเส้นเรื่องของตัวเองแถมยังมีเส้นเรืีองใหญ่ที่รวมทั้งสามเข้าด้วยกันอีก กับตัวร้ายอีกไม่รู้กี่กลุ่ม เนื้อเนื่องมันเลยมีจุดให้ติดตามและสนใจเยอะมากเรียกได้ว่ายำใหญ่เลยล่ะ อย่างที่ว่าไปว่าตัวเอกเยอะมาก ทั้งตัวเอกตัวรอง รวมๆกันแล้วล่อไป 6 คน (และยังจะเพิ่มขึ้นอีกเรื่อยๆอีกมาก) มีบทพร้อมๆกัน ทั้งยิงมุก ขัดมุก คนนึงพูดอย่างอีกคนพูดอย่าง แต่ละคนก็นิสัยบ้าๆบอๆเพี้ยนๆเข้าไปอีก อย่างไอ้เจ้ามาคินะที่เป็นหุ่นยนต์ที่ภูมิใจกับความสามารถตัวเอง ต้องงัดมาโชว์ตลอดเมื่อมีโอกาสทั้งๆที่พี่แกต้องเก็บเรื่องตัวเองเป็นหุ่นไว้เป็นความลับ พอตัวละครเยอะ การเดินเรื่อง แบ่งช่อง วางภาพ ก็เลยค่อนข้างวุ่นวายปวดหัวมากเลยครับ รู้สึกอ่านยากปวดตาเลยล่ะ ส่วนตัวค่อนข้างชอบกับเนื้อเรื่อง แต่จุดนี้ถือว่าเป็นปัญหาหนักเลยครับ ใครที่อยากอ่านอะไรที่เรียบๆชิวๆ อาจจะมีปัญหากันบ้างแน่ๆ

กลับกันความวุ่นวายนี้ก็ทำให้เรื่องสนุกไปด้วย การใส่เรื่องเหนือธรรมชาติมาแต่ต้นทำให้โม้ไปเรื่อยได้เต็มที่ ตัวละครนิสัยเพี้ยนๆบ้าๆบอๆมาร่วมมือกันทำอะไรหรือขัดกันก็เกิดเป็นบทสนทนาบ้าๆบอๆที่อ่านเพลิน ขำได้ตลอด ฉากแอ็คชั่นถึงจะไม่ได้มันส์อะไรมาก แต่เพราะได้ความโม้เหม็น ความมีหลักการแบบแถๆให้มันดูมีเหตุผลมาใส่ก็เลยออกมาสนุกแบบโม้ เกทับบลัฟแหลก มีหลักการอะไรมารองรับแบบไม่แคร์สื่อไปเรื่อยดีครับ

หลังจากอ่านไปได้สองเล่ม รู้สึกเลยว่าได้อารมณ์เดียวกับเคนอิจิมากๆ เป็นแนวแอ็คชั่นสลับกับยิงมุกกวนๆกันเรื่อยเปื่อย ความวุ่นวาย ตัวละครที่เยอะเป็นทั้งจุดเด่นจุดด้อยของเรื่อง เพราะความตลก สนุก มันก็มาจากจุดนั้น แต่ในทางกลับกันก็ทำให้การเดินเรื่องมันรก อ่านยากไปพร้อมๆกัน

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *