ในยุคไทโซ (1912-1926) ของญี่ปุ่น คามาโดะ ทันจิโร่ ได้ถูกอสูรกินคนฆ่าทุกคนในครอบครัวครอบครัวไปจนหมด เหลือเพียงน้องสาวเพียงคนเดียวที่ถูกทิ้งให้กลายร่างเป็นอสูร
ทันจิโร่จึงต้องเข้าร่วมกลุ่มนักล่าอสูรเพื่อหาตัวอสูรร้ายผู้เป็นต้นตอของทุกสิ่งและหาทางรักษาน้องสาวให้กลับมาเป็นมนุษย์ให้ได้

แนวแอ็คชั่นแฟนตาซีย้อนยุคที่เล่าถึงกลุ่มพิฆาตอสูรที่ใช้ดาบและวิชาปราณสายต่างๆสู้กันกับอสูรร้ายกินคนที่รูปร่างกึ่งมนุษย์และใช้มนต์ประหลาดได้ ฉากต่อสู้ต่างๆในเรื่องค่อนข้างโหด ถ้าเทียบกับการ์ตูนจั๊มป์ มีฉีกแขนฉีกขา ตัวขาดกันเป็นว่าเล่น แต่ว่าลายเส้นโปร่งๆดูแล้วไม่ค่อยโหดมากก็เลยยังพอผ่านเกณท์มาได้

เล่าแค่นี้ก็คงบอกได้แล้วว่าเรื่องนี้เป็นการ์ตูนแอ็คชั่นสายหลักเต็มสูบขนาดไหน พระเอกเป็นเด็กมีแรงจูงใจในการออกเดินทาง มีปมในวัยเด็ก เห็นอกเห็นใจอสูรที่เคยเป็นคนมาก่อน แบ่งกลุ่มตัวร้ายตัวดีสู้กัน มีวิชาเฉพาะตัวและการต่อสู้เท่ๆ สู้กันไปเรื่อยๆ ฯลฯ
ผมคิดเสมอว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะอ่านการ์ตูนสายหลักของจั๊มป์แล้วจะบอกว่ามันสนุกได้ในไม่กี่เล่ม เพราะระบบเรตติ้งตัดจบมันทำให้การ์ตูนใหม่ๆต้องรีบปล่อยของ เปลี่ยนแนว เร่งเรื่อง จนช่วงต้นๆเรื่องมันออกมาสะเปะสะปะ
ซึ่งดาบพิฆาตอสูรเองก็เข้าข่าย “เร่งเรื่อง” จนในช่วง 3 เล่มแรกทุกอย่างมันไปไวมากๆ แทบไม่มีการปูเรื่องอะไรเลย มาถึงก็เล่าถึงที่มาที่ไปพระเอกให้พอรู้ ฝึกๆๆๆแป้บๆก็เก่ง แล้วก็ไปเจอคนนั้นคนนี้ เป็นเควสเล็กๆให้เคลียร์ไปเรื่อย ข้อดีของมันคือข้ามช่วงน่าเบื่อไปไวดี แต่ข้อเสียคือมันไม่มีแก่นเรื่องหรือความสนุกอะไรมายื้อให้อยากอ่านต่อเท่าไหร่ จนเล่มที่ 4-6 ที่มาเข้าเรื่องที่มาที่ไปของอสูรและหน่วยพิฆาตนี่ล่ะที่เริ่มจะสนุกขึ้น เริ่มมีการพูดถึงตัวร้ายเก่งๆ เสาหลักของหน่วยพิฆาตอสูร และเริ่มฝึกกลุ่มพระเอกจนเริ่มมีวิชาเฉพาะตัวของแต่ละคนขึ้นมา กลายเป็นแนวสายหลักเต็มสูตร ถึงจะบอกว่าไม่ได้ว่ามีอะไรแปลกใหม่หรือดีกว่าไปกว่ารุ่นพี่ในแนวเดียวกันเรื่องอื่นๆ แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่เข้มข้น ลุ้น น่าติดตามไม่ต่างกันครับ

อีกเรื่องที่ให้ความรู้สึกว่าจั๊มป์มากๆก็คือความมือใหม่ของผู้เขียนนี่ล่ะ ในช่วงต้นลายเส้นจะยังแข็งๆทื่อๆ จัดช่องไม่สวย เห็นแล้วรู้เลยว่ายังเป็นมือใหม่ แต่พอวาดเรื่อยๆลายเส้นค่อยๆเข้าที่เข้าทางขึ้นมาเรื่อยๆอย่างรวดเร็วจนเข้าที่ เป็นพัฒนาการของคนเขียนที่เห็นชัดเจนทั้งเนื้อเรื่องและลายเส้น รอดผ่านการตัดจบของจั๊มป์มายืนแถวหน้าได้ ให้อารมณ์ตอนอ่านยูกิหรือวันพีซเล่มแรกๆดีเหมือนกันครับ
ก็ถือว่าเหมาะกับคนที่ชอบสายหลัก สายต่อสู้เท่ๆ หรืออยากหาอะไรติดตามกันนานๆครับ เพราะว่าน่าจะอีกนานแน่กว่าจะจบ แอบคิดว่าถ้าตามอ่านแบบรายสัปดาห์น่าจะมันส์กว่านี้ นึกถึงสมัยรอบูม รอซีคิด มาอ่านวันพีซ นารูโตะ ในช่วงแรกๆให้อารมณ์ประมาณนั้นเลยครับ แต่ในระยะยาวนี่ก็ต้องรอดูกันต่อไปว่าจะโดนยืดมั้ย

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *